alles draait om afstemmen

Alles draait om afstemmen

In mijn ogen draait het leven om afstemmen. Afstemmen met je omgeving en met de mensen om je heen. Ben je als jong kind net een beetje gewend aan jezelf, moet je ook nog rekening houden met je omgeving! Jeremy uit groep 2 lijkt het met me eens te zijn. Hij praat bijna niet, vooral niet tegen volwassenen die hij niet kent. In de eerste paar sessies dat hij komt oefenen zijn we vooral aan het ontdekken wat we allemaal kunnen in de zaal. Wat vindt hij leuk en waar wordt hij blij van. Ik stem dan ook vooral af met hem. Hoe kan ik aansluiten bij hem. Al snel heb ik door dat hij blij wordt van balspellen. Zijn houding is zeer gespannen in het begin en hij zegt vrijwel niets. Ruim een half uur is het stil. Ik kan je zeggen, dat is voor mij lang! Af en toe een lachje op zijn gezicht, maar ik moet en zal alles uit de kast halen om hem te overtuigen van hoe leuk het hier is.

Vandaag is de 3e afspraak. Jeremy loopt met me mee en ik krijg een klein beetje het vermoeden dat hij het stiekem wel leuk begint te vinden. We doen een mikspel. Ik moet de bal op de pionnen mikken, maar het slechte nieuws is dat ik een blinddoek op heb. Ondanks dat hij niet veel zegt oogt hij een stuk minder gespannen. Ik heb al lang in mijn hoofd dat hij de bal in mijn handen legt en zelf achter een pion gaat staan. Ik doe dan mijn handen recht vooruit en hij zegt of ik er goed voor sta en of ik kan gaan gooien. Jeremy had uiteraard geen idee en ik heb geen teambespreking gedaan vooraf. De eerste bal die ik moest gooien kreeg ik dan ook gelijk tegen mijn hoofd gegooid doordat hij nog niet de ervaring had dat iemand met blinddoek geen bal ziet aankomen. Nog een aantal keren hoor ik een bal langs me stuiteren, maar dan beseft hij zich blijkbaar dat het zo niet werkt. Er is nog geen afstemming, dus Jeremy drukt ineens die bal tegen me aan. Hij zet mijn tastzintuig in als hulpmiddel. Dat hij dit zelf ontdekt maakt me trots en ik hoop dat hij dat ook zo voelt. Vervolgens zegt hij dat ik ‘DAAR’ moet gooien! ‘Nee daar!’ Ik heb zo’n vermoeden dat hij bij deze tekst ook een wijzend gebaar maakt. Ik ben blij dat hij woorden uitspreekt en er al een stuk minder stiltes zijn, maar we komen er nog niet helemaal uit. Op mijn advies loopt hij naar een pion en geeft hij van daar uit richting met termen als ‘iets deze kant op’, ‘je staat goed’ en ‘gooi maar’. Dit zegt hij overigens alleen als ik het hem vraag. Uit zichzelf praten is nog een stap te ver. Jeremy heeft mij geholpen! En dat zorgde voor het succes. De pionnen zijn om. Ook heeft hij succes in het uitproberen van contact maken en afstemmen.

Nu ik hem 3x heb gezien kom ik er niet alleen achter dat hij het praten met mij spannend vindt, maar ook dat hij eigenlijk wel heel graag met mij communiceert en dat hij graag leuke dingen samen wil doen. Dit blijkt ook wel als hij als één van de weinigen niet de zaal verlaat als ik zeg dat we klaar zijn. Hij blijft staan en ziet dat ik begin met opruimen. Jeremy draait zich om en stemt weer af. Hij loopt zonder twijfel naar de spullen die er nog liggen en begint op te ruimen. Hij gaat pas weg als alles weg is. Afgelopen vrijdag stemde hij al met zijn moeder af wanneer hij eigenlijk weer naar FrankBeweegt mocht. Afgelopen week vroeg een voor hem vreemde moeder aan hem wie er bij een spel op school had gewonnen. Hij had normaal gesproken zijn hoofd naar beneden gedaan en niets gezegd, maar nu bleef hij rechtop staan en zei hij ‘ik’. Het o zo kleine woordje ‘ik’ was zo’n grote stap vooruit. Jeremy komt in beweging!

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *