Hoe begrijp ik mijn kind beter?

Hoe begrijp ik mijn kind beter?

Het is niet altijd even makkelijk om kinderen te begrijpen. Hun gedragingen zijn niet altijd vanzelfsprekend en kunnen ook heel onverwacht veranderen. Ik hoor geregeld kinderen zeggen dat de leerkracht, hun ouders of kinderen uit de klas hun niet begrijpen. Dit zorgt voor afstand tussen relaties en voor kinderen voelt dit als er niet bij horen. Er niet bij horen kan resulteren tot afzonderen, maar kan ook zorgen voor verandering van gedrag bij het kind om er wel bij te horen. Dit gedrag is niet altijd de juiste keuze en kan dan ook weer leiden tot een negatieve ervaring.

Als ouders zijnde heb je ook te maken met miscommunicatie. Dit is niet erg en komt bij iedereen voor, maar wanneer het te vaak voor komt heeft het grote gevolgen voor de relatie met je kind, de opvoeding en de algehele ontwikkeling van je kind.

We leven momenteel in een supersnelle communicatie wereld waarin we veel gebruik maken van computers, ipads en smartphones. Je wilt iets, je swiped, je typt, je klikt en je hebt wat je wil. Het is vaak eenzijdige communicatie waarin we praten met onze computers en die computers doen vervolgens wat wij willen. Kinderen leren voor ze naar school gaan dan ook al dat ze kunnen bestellen en direct krijgen. Soms wil je iets wat je alleen van een persoon kunt krijgen en een persoon is geen google, geen robot. Ook wanneer wij iets aan het kind vragen schrikken ze bijna. De keren dat wij iets van een kind vragen is te verwaarlozen in vergelijking met de keren dat een kind iets vraagt van jou of een computer. En in negen van de tien keer hoeven ze het niet eens te vragen en is het iets wat ze keer op keer kunnen krijgen zonder te vragen.

Als kinderoefentherapeut en coach moet ik ook continu contact maken om kinderen wat te leren en andersom. Kinderen moeten ook contact met mij maken om iets te leren waar ze mijn hulp voor nodig hebben. Om het gevoel van controle te hebben over wat en hoe een kind leert zul je moeten starten met contact.

Zoek aansluiting

In de huid kruipen van de ander kan je een heel ander inzicht geven in de belevingswereld van die persoon. Door aan te sluiten bij de interesses van je kind creëer je ook eerder een situatie waarin je meer controle krijgt over gedrag en handelen. Dit is niet alleen voor jou als ouder belangrijk, maar ook voor leerkrachten en voor therapeuten zoals ik.

Als voorbeeld een jongen die ik ooit bij mij in begeleiding was:

Ouders: ‘We willen graag dat je gaat starten met hem en we hopen dat hij het leuk gaat vinden. We twijfelen wel nog een beetje want hij vindt weinig leuk en hij gooit snel zijn kont tegen de krib als iets hem niet bevalt.’

Uit het gesprek met zijn ouders komt naar voren dat hij een autistische stoornis heeft (pdd-nos). Ouders geven aan dat Luuk eigenlijk alleen van voetbal houdt en van topografie. Hij weet van veel landen de hoofdstad zo op te noemen. Gelukkig geven ouders aan dat hij voor feyenoord is. Tsja, ik heb ook gevoelens :-). Meegaan in de interesses van kinderen is een goede ingang en hiermee maak je wel degelijk contact, maar er zijn natuurlijk grenzen. Ik ga niet doen alsof ik voor ajax ben en ik ga niet als mega mindy verkleed. Gelukkig hoeft dat ook niet om toch een band op te bouwen.

Luuk kwam binnen. Een beetje gespannen, weinig emotie, weinig beweging, zachte stem, slap handje en toch wel al 12 jaar oud. We starten in de zaal met een potje voetbal en al direct gaat het over feyenoord. Tijdens het voetbal komt er een kracht vrij bij Luuk! Niet normaal! Echt een power zit er in die jongen. Ik besluit mezelf kwetsbaar op te stellen en stel voor dat wanneer hij scoort hij een land mag noemen en dat ik dan de hoofdstad moet raden. Ik stond al snel met 5-0 achter zoals je begrijpt. Gelukkig kon ik de eer redden door een beetje voorwerk dat ik had gedaan. De hoofdstad van Australië is voor veel mensen een instinker en zelfs voor kenner Luuk. Hij kon er om lachen en ik stelde voor dat hij morgen aan de juf zou vragen of zij de hoofdstad weet. Grote kans dat hij dan ook morgen al snel met 1-0 voor staat. Ondanks dat ze wel eens zeggen dat autisten zich niet zo goed kunnen inleven kon Luuk de overwinning al ruiken.

Ook al won Luuk met 5-1, ik stond in het traject al 5-0 voor.

Een planning maken vooraf voor wat je wilt gaan doen is vaak een goed plan, maar vergeet niet dat kinderen zelf ook plannen hebben in hun hoofd en hier moet je zeker rekening mee houden. Om een kind te laten doen wat jij wilt zul je vaker dan je denkt eerst moeten aansluiten bij zijn of haar interesses. Zie het als joggen. Je gaat met je partner joggen. Eerst volg je zijn tempo en dan langzaamaan ga je versnellen. Je zal merken dat hij automatisch ook sneller zal lopen. Wanneer hij reageert met ‘Hee! niet zo snel!’, dan kun je altijd weer gas terug nemen. Langzaam aan verander je op deze manier snelheid en richting en kun je zelfs andere opdrachten erbij doen en huidige opdrachten stoppen.

Een prachtig filmpje waarbij je kunt zien wat aansluiten bij een kind kan doen zie je hier. Het maakt je aan het lachen en het is ook zelfs aandoenlijk om te zien. Vaak werkt dit twee kanten op. Je geeft wat en je krijgt wat terug, wacht maar af.

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *