Ik ruik je wel hoor

‘Ik ruik je wel hoor’

Er waren pas 10 minuten voorbij. Hij trok het nu al niet meer. 25 kinderen in de klas, zelfs minder dan vorig jaar, maar het geluid was nog heftiger. Iedereen was vrolijk en hysterisch tegelijk en hij probeerde alle prikkels te ontwijken. Alsof hij in het diepe sprong, maar niet nat wilde worden. Hij verzoop in het geluid.

Voor de zomervakantie was iedereen blij. Pieter mocht over naar groep 2, maar zo blij was hij niet. Hij had zichzelf lezen aangeleerd en had inmiddels ook al zijn focus op rekensommen en sudoku. Dat is helaas in groep 2 nog geen dagelijkse bezigheid. Het talent van Pieter lag nog niet op zijn weg, maar dat wat er wel lag was niet zijn talent. Samen leren spelen in de bouwhoek. SAAI! Alleen de treinbaan van zijn vader was gaaf. In zijn eentje uren spelen.

Niemand had ook aandacht voor Pieter en Pieter probeerde daar soms tevergeefs wat aan te doen door zijn beste bouwkunst te maken voor Sjoerd in de hoop dat hij mee mocht spelen met zijn treinbaan. ‘Als je weet waar ik de treinen heb verstopt mag je mee doen!’, zei Sjoerd. Pieter was overrompeld door Sjoerd en probeerde één keer te raden. ‘Onder dat kussen?’ NEE!! ‘Nou dan mag je ook niet mee doen’, zei Sjoerd. Pieter durfde het niet tegen de juf te zeggen en was intens verdrietig en boos tegelijk.

Pieter moest die middags naar gym. Speciale gym waar je niet alleen ging sporten en beter leerde bewegen, maar waar je ook andere spellen deed en je soms best lastige opdrachten moest doen. Pieter probeerde al zijn ideeën uit om meneer gym over te halen. Hoe moest hij ooit laten merken dat hij de opdracht met de blinddoek niet wilde doen? ‘Ik ga dus echt geen blinddoek op doen meneertje met je kale hoofd en je ik-help-je-wel uitstraling!’ Helaas was dit alleen een stem in zijn hoofd. ‘Waarom zegt de-meneer-waartegen-ik-alles-maar-moet-zeggen-van-mijn-moeder niet gewoon dat hij het idee heeft dat ik het spannend vind en dat we dan maar beter met de treinen kunnen spelen?’

Het was donker! Ik kreeg minder lucht en hij zat strak. Tenminste, hij zat niet strak, maar dat zei ik in de hoop dat hij hem toch nog af zou doen. Daar ging ik, opzoek naar meneer gym en alleen afgaand op mijn gevoel en gehoor. Ik durfde te vragen of ik de goede kant opging, maar meneer gym was taai vandaag. Geen antwoord! Alleen als ik vroeg om een geluidje kreeg ik een geluidje, maar ik wilde helemaal geen geluidje!! Ik wilde weten of ik de goede kant opliep. Ik probeerde met grapjes me te ontspannen. ‘Ik ruik je wel’, zei ik! (‘en bedankt!’, dacht meneer gym)

Stiekem vond ik de opdracht toch wel leuk. Thuis deed ik al de hele week blinddoek spelletjes, maar ja, dat was thuis. Ik speelde dan de speurneus en zei tegen mijn moeder dat ik alles kon ruiken.

JA! Ineens voelde ik de arm van meneer gym en ik trok de blinddoek van mijn hoofd. Alle spanning viel weg en ik was opgelucht en trots. Daarna mocht ik me verstoppen voor meneer gym en moest hij op mijn geluid afgaan. Maar helaas! Ik kon mijn lach niet inhouden en hij had me zo te pakken.

Pieter leerde vertrouwen op zijn lichaam en had net het duwtje nodig om een positieve ervaring op te doen buiten zijn comfort zone. Hij leerde om prikkels om hem heen te gebruiken en om te zetten in een actie in plaats van een blokkade. Hij leerde bewegen in plaats van verstijfd en radeloos wachten totdat het voorbij is. Pieter kwam letterlijk en figuurlijk in beweging.

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *