Meedoen is goud waard

Meedoen is goud waard

Ik kom de school binnen en loop rechtstreeks naar de lerarenkamer, toe aan mijn eerste bak koffie. Uit onverwachte hoek komt een jongetje uit groep 1 op mij afgerend, ‘Hee meester Frank!’ Hij remt niet af en grijpt mijn benen vast. Ik begroet hem met ‘Hee vriend! Goedemorgen!’ Met een grote glimlach loop ik door naar de lerarenkamer. Ik bedenk me dat dit ook alleen maar kan gebeuren wanneer je met kinderen werkt. Het zou toch gek zijn als er ineens een collega op je af komt rennen. Toch vraag ik me af wat deze onverwachte knuffel zou betekenen. Zou het echt alleen maar een enthousiast ‘hallo’ zijn? Of wil hij zeggen hoe blij hij is dat hij iedere week één op één aandacht krijgt? 

Kinderen één op één aandacht mogen geven in het gymlokaal in de school. Je maakt mij en vooral de meeste kinderen niet gelukkiger. Ik noem het gymlokaal dan ook het mooiste lokaal van de school en er is nog geen kind geweest in al die jaren die het daar niet mee eens was. Even de klas uit mogen maakt de rest van de klas jaloers. Iedereen wil wel mee. Zelfs de juf maak ik er jaloers mee, want ook zij verlangt wel naar de tijd dat je nog één op één aandacht kon geven aan kinderen. Het is aan de ene kant fijn om mee te maken dat de kinderen jouw werk zo waarderen, maar tegelijk zet het me wel aan het denken.

Aandacht

Ik zie hulpverleners de meest ingewikkelde plannen maken om de meest gecompliceerde, maar soms ook zo simpele hulpvragen te kunnen beantwoorden. Het toverwoord is toch vaak aandacht, alleen dan verpakt in vaktermen. Naast mijn mening dat kinderen op de basisschool al jarenlang te weinig beweging krijgen is er eigenlijk nog een groter te kort aan aandacht. Ik vraag me sterk af hoeveel kinderen ik wel niet zou kunnen begeleiden wanneer ‘aandacht tekort’ een op zichzelf staande hulpvraag zou zijn.

Natuurlijk zijn de klassen te vol en natuurlijk komt er steeds meer diversiteit in een klas door het passend onderwijs, maar aandacht kan uit verschillende hoeken komen. Ik merk niet alleen tijdens de therapie, maar ook bij sommige leerkrachten en ouders dat meedoen in het spel van de kinderen veel krediet en een bijzondere band oplevert tussen kind en volwassenen.

Kinderen genieten er enorm van wanneer hun vader of moeder een keer mee wil doen met een spelletje. Op één van de scholen waar ik werk zijn twee meesters die in de pauze mee voetballen met de kinderen. De kinderen vinden het fantastisch en er is praktisch nooit een incident tijdens het voetballen. Ik merk dat de kinderen hier op zowel motorisch gebied als op sociaal-emotioneel gebied een stuk sterker van worden. Het meedoen van de leerkracht motiveert kinderen ook om in beweging te komen en te blijven. Daarnaast maakt de leerkracht zich snel populair bij de kinderen waardoor ze hem of haar ook eerder als voorbeeld gaan zien en makkelijker zijn aan te zetten tot leren.

Letterlijk meebewegen en meedoen met kinderen is goud waard. Aandacht is de brandstof voor kinderen dat zorgt voor een groter leervermogen en een verbeterde vertrouwensband tussen kind en volwassenen.

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *