Zelf ontdekken en tempo bepalen

Zelf ontdekken en tempo bepalen

Thomas is een jongen uit groep 2. Hij heeft een matig evenwicht en is snel bang en onzeker wanneer het oppervlak waar hij op loopt instabiel is. Hij loopt de gymzaal in en kijkt om zich heen. Aan de hand van wat hij ziet denkt hij vaak al te weten wat we gaan doen. Maar dit keer heeft hij geen idee. Hij ziet alleen een voorwerp van hout in het midden van de zaal liggen. Een voorwerp dat hij nog niet eerder heeft gezien, laat staan dat hij er verwachtingen van heeft.

Het voorwerp is een wiebelplank, ooit zelf gemaakt om het evenwicht van kinderen te stimuleren. Vaak bouw ik de oefeningen op van een zittende naar een staande houding en probeer ik het op die manier steeds wat lastiger te maken. Een routine die er bij mij zit ingebakken met de daaraan gekoppelde verwachtingen. Omdat Thomas snel bang is pak ik het dit keer anders aan.

Thomas lijkt wel geïnteresseerd in het voorwerp en kijkt mij heel even vragend aan. Hij is gewend dat ik zeg wat we gaan doen, maar van mijn blik wordt hij dit keer niet veel wijzer. Hij gaat op de grond zitten en raakt de wiebelplank aan met zijn handen. Dat hij heen en weer gaat vindt hij wel grappig. De zijkant raakt de grond en dat maakt een hard geluid. Hij begint hiermee te spelen. Van zachtjes naar heel hard. Hij kijkt heel even naar mij of ik zijn spel nu al ga corrigeren, maar ik zwijg. Wie zwijgt stemt toe snappen jongens uit groep 2 blijkbaar ook al heel goed, dus Thomas begint steeds harder te wiebelen.

Dan ineens stopt hij en begint hij al zoekend door de zaal te lopen. Hij begint materiaal te verzamelen. Pittenzakken, pionnen, ballen, blokken, alles wordt erbij gehaald. Hij neemt het mee naar de wiebelplank. Blijkbaar is de kwaliteit van de plank goedgekeurd en gaat hij nu een ander onderdeel testen, de balans. Thomas legt van alles op de plank om te ontdekken wat blijft liggen en wat niet. Hij bouwt de spanning op. Zodra alles van de plank valt begint hij hard te lachen. De spanning is van de toren af en blijkbaar ook van Thomas. Ik vraag hem of hij er zelf ook op kan zitten en neem vanaf dat moment weer een klein beetje de leiding over. Thomas gaat er gelijk op zitten. Hoewel hij moeite heeft met zijn balans is hij niet bang.

Thomas  heeft op zijn eigen tempo en met zijn eigen idee├źn de wiebelplank leren kennen. Door de plank te voelen en door de positieve spelervaring blokkeert hij minder snel en durft hij er nu ook op te gaan zitten, staan en er over heen te lopen. De wiebelplank blijft voor hem een lastig voorwerp, maar hij blijft plezier houden in het oefenen.

Kinderen even de tijd en de ruimte geven om het materiaal te leren kennen en er zelf op hun eigen manier en niveau mee te laten spelen zorgt ervoor dat ze er vertrouwen in krijgen. Deze stap wordt nog te vaak overgeslagen.

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *